گاهی هیچ انگیزه ای برای زنده بودن ندارم
721.
کمی ناخوشم از عوارض بارداری... شب از نیمه گذشته است... تنها روی تخت دراز کشیده ام، پنجره باز است و تنم را سپرده ام به باد خنک نزدیک پاییز... صدای یک مرد از دور دست می آید که فریاد میزند... کمی دلم از صدایش آشوب میشود. به این روزها فکر میکنم... همه چیز تکراری ست و من فقط روزها را با خستگی به شب می رسانم... باز هم آن صدا...برای چندین بار من و ماه در کارمان شکست خورده ایم... من کمی ناامیدم اما ماه امیدوار است...
حوصله مردم را ندارم... این مدت به بیشعورهای زیادی و روانم آزرده شده است... راستش از م
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
رویا هم رفت و دیگر نمی آید سرکار... دستیار خوبی برای من بود... دوباره با این حجم کار تنها شدم.
من هم قرار شد تا آخر شهریور بیایم...
این روزها مثل کلاف سردرگم و پر از حس های متناقضم.
+ دیروز رفتم بیمارستان چون حرکات بچه کم شده بود. مرضیه را دیدم... آمده بود بستری شود برای زایمان.
+آینده مبهم ... کلافه ام میکند.
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
یک سال دیگر از عمرم را هم زندگی که نه... از سر گذراندم... در دل میگفتم کاش هیچکس مخصوصا خانواده ام یادشان نباشد تولدم را... اما از طرفی هم انگار منتظر بودم... گویی مرض دارم و دنبال تراژیک کردن مسائل پیش پا افتاده زندگی ام...خانواده یادشان بود و هدیه گرفته بودند... ماه هم یادش بود و کار ارزشمندی کرد برایم... این که حواسش بود چه چیزی میتواند حالم را خوش کند، دلم را جلا داد و ذهن بیمارم را در ساختن دراما و تراژدی ناتوان کرد.
+ف. ر هم یادش بود و پیام داد... فکر میکردم ناراحت است و دورم را خط کشیده
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
جوری روانم آزرده است که حتی اسم یا پیشنهاد یک فیلم ترسناک یا درام و غمگین را تاب نمی آورم. همه چیز در اطرافم باید ملایم و گوگولی باشد تا آرام بگیرم...+نیمه شبِ سه شب پیش که صدای بمباران را شنیدم چنان مستأصل شدم که نمی‌دانستم به آغوش ماه پناه ببرم یا ماهکم را در آغوش بگیرم تا در امان باشد. چند باری بین دو اتاق رفتم و آمدم و در آخر کنار ماهک که خواب بود نشستم و زدم زیر گریه... برایم عجیب بود این احوال. ماهی گنده گویی که قمپوز در میکرد که نمی‌ترسد حالا داشت زار میزد. ترجیح میدهم ربطش دهم به هورمونه
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
نمی دانم چه بنویسم فقط دلم میخواهد که بنویسم.این روزها کمی ابهام و استرس روی زندگی ام سایه انداخته است.نمی دانم قرار است چه بشود اما دلم میخواهد زودتر روزهای خوب برسند.روزهایی که من و ماه به آرزوهایمان رسیده باشیم حداقل به بخشی از آن ها.رابطه ام را با چری هم کم کرده ام. من آدم این نوع دوستی ها نیستم. راستش زیادی روی اعصابم است.پر از حرفم اما نمی دانم چه بگویم.+ این روزها یک اتفاق خوب هم داشت و آن اندکی افزایش حقوقم بود. همان مقدار کم هم برای من کارگشا است.
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
چقدر از آن زن (تکه) بدم می آید... حتی از شنیدن صدایش متنفرم. + چقدر خوب است که دیگر جلوی چشمم نیست.
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی
کاش کسی بود که میتوانستم با او درد دل کنم...
با هیچکدام از افراد نزدیکم نمیتوانم حرف بزنم نمیخواهم آنها هم استرس بگیرند.
چری هم که دیگر برایم جایگاه سابق را ندارد و حوصله اش را هم ندارم.
الان لابد ماه هم همین حال را دارد.
کاش این روزهای سیاه و پر از ابهام بگذرند و روزهای خوب بیایند.
روزهایی که این نوشته ها را بخوانم و بگویم دیدی همه چیز به خیر گذشت؟ دیدی موفق شدید؟
برچسب:
نویسنده: کیارش ابراهیمی